Reisverslag Marjon en Gerben Harkema

 

Ga meteen naar het laatste nieuws: vrijdag 23 april weer thuis

 

Van het kastje naar de muur.

En dan is het zover.

31 maart, 9.30 uur ’s morgens: we rijden naar Schiphol.
Daar ontmoeten we Sietze. Sietze reist met ons mee en blijft voor 3 maanden in Haïti.
Alles verloopt vlekkeloos, we moeten nog wel bij betalen voor de extra bagage die we
mee hebben, maar dat wisten we van te voren al. We hebben zo veel mee: kinderkleding,
schoentjes, lampen op zonne-energie en ga maar door.

De mevrouw van de KLM die onze bagage aanneemt, geeft aan dat ze de bagage meteen
kunnen doorlabelen naar de volgende vlucht naar Port-au-Prince (met American Airlines).
American Airlines is de enige vliegtuigmaatschappij die momenteel naar Haïti vliegt.
We twijfelen even of we de bagage moeten doorlabelen aangezien we eerst nog in
New York een halve nacht doorbrengen in een hotel (de vlucht naar Port-au-Prince gaat
pas de volgende dag), maar besluiten dat we vast wel één nachtje zonder onze spullen
kunnen. We hadden hier niet echt op gerekend: alle toiletspullen en kleding zitten in de
koffers, maar om niet met 5 koffers door New York te hoeven slepen is toch ook best
aantrekkelijk. Beslissing genomen!
We gaan aan boord en om 14.00 uur vertrekt het vliegtuig. De controle op Schiphol lijkt
minder streng dan afgelopen jaar. We hebben een goede vlucht. De kinderen doen het

geweldig. Geen enkele wanklank.


Om 16.00 uur plaatselijke tijd (22.00 uur Nederlandse tijd) komen we aan in New York.
En dan begint het wachten….lang wachten…. Het duurt 2 uren om door de douane heen
te komen….pffff….. we worden echt op de proef gesteld. De kinderen worden moe en wij
zelf ook (misschien nog wel meer dan de kinderen). Het is nu eigenlijk midden in de
nacht (Nederlandse tijd). Wat een inefficiëntie…. na 2 uren wachten komen we eindelijk
aan het loket van de douane. We worden geholpen door een man die “Smiley” heet,
maar er is geen enkele smile te bekennen. Geen vriendelijkheid, alleen maar autoriteit.
Er worden vingerafdrukken genomen en foto’s van onze gezichten gemaakt. Hoewel de
bagage is doorgelabeld moeten we wel eerst de koffers van de bagageband halen en
opnieuw bij het loket van KLM/Delta Airlines afgeven. De medewerker die over de
bagageband gaat vraagt of we van de KLM vlucht zijn en zucht dat het zo lang heeft
moeten duren (irritatie richting zijn collega’s van de douane). Hij vertelt ons vriendelijk
waar we de bagage weer moeten inleveren. Gelukkig is het loket van Delta Airlines om
de hoek. We gaan in de rij staan en hoewel er maar één persoon voor ons staat, duurt
het erg lang. Na 20 minuten zijn we aan de beurt. De mevrouw geeft aan dat we de
bagage niet bij hen kunnen inleveren. We moeten naar de balie van American Airlines.
Ze wijst naar een medewerker die twee loketten verder zit. Weer in de rij.
We vinden het wel vreemd, want er staat Koeweit Airlines. Als we aan de beurt zijn, wordt
verteld dat we daar helemaal niet moeten zijn. We moeten naar balie 8, met de lift een
verdieping naar boven. Dus met alle bagage (meer dan 150 kilo) de lift in naar balie 8.
Natuurlijk ligt balie 8 helemaal achterin de hal. Daar aangekomen blijkt het de balie van
India Airlines te zijn. We worden verwezen naar terminal 8. We moeten met de airbus
(een soort trein) hier naar toe. Inmiddels is het al 19.00 uur (1 uur ’s nachts
Nederlandse tijd). We lopen nu al 3 uren op het vliegveld rond. Op het perron van de
airbus vragen we aan een medewerkster die daar staat welke airbus we moeten hebben.
Ze negeert ons en praat wat door haar walkie talkie…. na een aantal minuten kijkt ze op
en zegt ze kortaf welke airbus we moeten nemen. We komen bij terminal 8….. we zien
met grote letters American Airlines! YES.
We gaan in de rij staan en vragen op een gegeven moment toch maar even voor de
zekerheid of we goed staan. De medewerkster zegt dat we eerst bij de self-service palen
moeten inchecken voordat we de bagage kunnen afgeven. Dus…. maar weer uit de rij en
naar de incheckpalen. We beginnen met inchecken en zijn inmiddels erg moe. Een
andere medewerkster kijkt mee en zegt dat we nog helemaal niet kunnen inchecken voor
de vlucht naar Haïti. Aaahhhh….. en onze bagage dan? Waar moeten we die inleveren?
In Amsterdam was gezegd dat deze doorgelabeld kon worden. Ze steekt haar pasje in het
apparaat en opeens kunnen we wel inchecken.… Na het inchecken gaan we in de rij
staan om de bagage af te geven. We zien een medewerker en vragen voor de zekerheid
of het nu goed komt. Hij geeft aan dat we de bagage helemaal niet bij hen moeten
afgeven, maar bij de balie van Delta Airlines (waar we onze zoektocht naar de juiste balie
zijn begonnen…..). Delta Airlines had er voor moeten zorgen dat de bagage goed terecht
zou komen bij American Airlines. De man geeft aan dat als we de bagage bij hen afgeven
dat er een grote kans is dat dit kwijt raakt….. We besluiten om dan maar alle bagage mee
te nemen naar het hotel….zucht….. Nu zoeken hoe we in het hotel moeten komen….
We worden verwezen naar de airbus.


Op het perron aangekomen vragen we aan een medewerker welke airbus we moeten
nemen en komen dan eindelijk op de locatie waar de shuttle bussen naar het hotel
staan. Even voor 8 uur komen we aan in het hotel.
We checken in en gaan meteen naar bed…..hier hadden we erg naar verlangd. Het lukt
niet echt in slaap te komen, maar toch lukt het om wat uit te rusten. Na 6 uurtjes worden
Emma en Thomas wakker en willen niet meer slapen. Het is dan 3.30 uur. We besluiten
er maar uit te gaan en lekker de tijd te nemen om ons op te frissen. Om 6 uur vertrekken
we weer naar de airport. Emma en Thomas hebben volop energie. Dit keer gaat alles
redelijk snel en zijn we op tijd om de reis verder te vervolgen naar Port au Prince.

 

bhm haiti reisbhm haiti reis

 

1 april De reis naar Haïti

Na 3,5 uur vliegen zet het vliegtuig de landing in.
Vanuit het vliegtuig zien we verschillende tentenkampen. Aangezien het gebouw waar
normaal de douane zit zwaar beschadigd is, rijden we in een busje over het vliegveld heen
naar een soort loods waar tijdelijk de douane is ingericht.
Op het vliegveld zien we een grote groep militairen die op dat moment even een rustpauze
hebben. We zijn als eerste bij de douane en zijn hier zo maar doorheen. We staan in een
grote hal en zien dat de eerste koffers al via de zijkant van het gebouw naar binnen worden
gegooid. De eerste koffer is van ons….als dit zo door gaat dan zijn we snel klaar…..

 

Inmiddels komen er steeds meer mensen door de douane en de ruimte wordt gevuld met
steeds meer mensen en koffers. We hadden waarschijnlijk een beginnergelukje want de
rest van onze koffers (4 stuks) komen maar niet. Na een aantal minuten is het een grote
chaos. Steeds meer mensen en steeds meer koffers. Daarnaast is het echt ontzettend
warm. Door de grote massa mensen is het moeilijk te zien welke koffers er binnen komen.
Er is geen bagage band. De koffers worden gewoon in het midden van de ruimte gegooid.
We zien mensen met koffers vertrekken, er is verder geen controle.
Het duurt allemaal erg lang. Emma en Thomas houden het moeilijk uit. Het is inderdaad
erg warm. Dan eindelijk hebben we onze koffers. Gelukkig….alles is er…..
En nu snel naar Kyrk.
Kyrk is één van de missionarissen op de missiepost van BHM. We hebben afgesproken
dat hij ons van het vliegveld ophaalt. We gaan nog de laatste controlepost door (waar
eigenlijk geen controle is) en komen in een klein afgeschermd terrein dat vol staat met
mensen. Wat een chaos.
Ik heb de kinderen goed vast en zie een Haïtiaanse man met een visitekaartje met “BHM”
erop. Hij wijst naar ons en pakt ons bagagekarretje. Ik besluit hem maar te volgen. Er
ontstaat nog een kleine woordenwisseling en wat geduw en getrek aangezien er meer
mensen zijn die onze bagagekarretje willen duwen. In het Creools wordt wat geroepen en
dan kunnen verder. We banen ons een weg door de massa. Je moet hier echt geen
claustrofobie hebben.

 

We gaan het afgeschermde terrein af en staan dan midden op de weg. Qua hoeveelheid
mensen lijkt het net alsof je op een hele drukke markt loopt, maar dan heel druk. Kinderen
en vrouwen klampen zich bij ons aan en vragen om mijn jas, om geld, eigenlijk om alles.
Ik schud `nee` en loop stug verder, nog steeds banend door de massa mensen.
Ondertussen probeer ik nog even te ontdekken waar de bagage is, maar het is zo druk,
dat ik de man met ons karretje even kwijt ben. Dat komt wel, denk ik. Ik loop maar snel
verder. Dan in de verte zie ik Kyrk staan. Ik loop doelgericht op hem af, begroet hem snel
en loop dan naar een plaats waar Kyrk heenwijst. Ondertussen probeer ik te ontdekken
waar Gerben, Sietze en Emma zijn en natuurlijk onze bagage. Gelukkig is Gerben lang,
dus hem zie ik al snel boven de menigte uitsteken. Dat valt wel op zo´n blanke lange man.
Als we allemaal door de menigte zijn, proberen we ons een weg te banen naar de auto.
Het terrein staat vol met auto´s. De man met onze bagage rijdt tussen de auto´s door.
Ik vraag me af hoe hij overal langs wil komen aangezien de auto´s dicht op elkaar staan.
Je hoeft geen timmermansoog te hebben om te zien dat het bagagekarretje echt niet
tussen de auto´s doorpast. Maar de man gaat er toch stug doorheen. Het karretje blijft
inderdaad steken, maar met een beetje duwen en trekken komt deze er toch doorheen.
Vandaar dat al die auto´s hier zo beschadigd zijn…

We zien dan ook de vader van Kyrk, Pastor Baker. Hij is ook met de auto gekomen en zo
verdelen we ons over twee auto´s. Tot het laatste moment proberen kinderen geld van ons
te krijgen. De deur van de auto gaat dicht. Nu nog een uur rijden naar de missiepost. We
rijden eerst een stuk door Port au Prince langs tentenkampen en ingestorte gebouwen.
Het leven is gewoon weer doorgegaan. Bovenop de puinhopen hebben mensen hun
goederen uitgestald om te verkopen. Wat een veerkracht…

 

Het rijden in Haïti is toch altijd weer verbazingwekkend. Geen voorrang verlenen….gewoon
hard toeteren en wie het meest brutaal is, mag als eerste. Een 1e reden waarom de auto´s
zoveel deuken hebben. Emma valt al snel in slaap. Thomas kijkt om zich heen en wijst
van het ene ingestorte gebouw naar het andere. Dan moeten we even stil staan. Een
jongen van een jaar of 15 klopt aan ons raam en wil geld. Thomas kijkt hem strak aan. Ik
zeg tegen Thomas dat hij hem maar moet negeren en Thomas draait vervolgens gewoon
zijn hoofd om en kijkt me lachend aan. Ik ben trots op ze hoe flexibel ze zijn. Na ruim een
uur komen we op de missiepost aan. We zijn blij iedereen weer te ontmoeten, zowel de
mensen van BHM als onze lokale vrienden.
We pakken onze koffers uit, brengen nog wat tijd met elkaar door en gaan om 8 uur al naar
bed. Lekker slapen na zo´n lange reis.

 

bhm haiti reisbhm haiti reis

 

2 april Goede vrijdag

Om 5 uur worden we allemaal uitgerust wakker.
Vandaag gaan we tenten opzetten bij de school van Fermathe. Het gebouw lijkt op het
eerste gezicht niet erg beschadigd, maar als je goed kijkt dan zitten er vele scheuren in de
muren waardoor het gebouw niet meer betrouwbaar is. De achterkant van de school is wel
ingestort. Maandag beginnen de scholen weer en aangezien men niet meer het gebouw in
durft, worden er tenten opgezet. Gelukkig heeft Gerben Jousma, die al een week in Haïti is,
de dag daarvoor ook al tenten opgezet, dus weet waar we moeten beginnen.

 

De missionarissen hebben het zo ontzettend druk, dus we moeten onszelf even zien te
redden. Een stuk zelfstandigheid is erg belangrijk, want ze hebben geen tijd om ons te
begeleiden en dit te coördineren. Maar gelukkig weten we onze weg hier en hebben we
onze contacten waardoor we ons prima kunnen redden zonder een beslag op hen te doen.
Geweldig dat je ze op deze manier kunt ontlasten.

 

Hoewel Gerben J. de dag daarvoor 2,5 uur over 1 tent deed (aangezien toen nog uitgezocht
moest worden hoe het precies in elkaar zat), worden er nu 6 tenten in 2,5 uur opgezet.
Op het terrein van de school ontmoeten we Herve en brengen een bezoek aan zijn huis.
We vragen hem hoe hij de aardbeving heeft “beleeft”. Hij zegt erg bang te zijn geweest, hij
is zelfs familieleden verloren, maar de lach is niet van zijn gezicht te halen. Hij is God zo
dankbaar. Tijdens ons gesprek dankt hij telkens God: dat ik in zijn huis ben, dan ik mijn
eerste cola in Haïti bij hem thuis drink, dat ik zijn vriend ben….hoe klein ook….hij is enorm
dankbaar. Daar word je even stil van.

 

bhm haiti reisbhm haiti reisbhm haiti reis

 

’s Middags om 3 uur begint de kerkdienst in verband met Goede Vrijdag. De dienst duurt
2,5 uur… een lange zit. Eén van onze vrienden, Darlain, vertaalt de preek. Af en toe pak ik
zelf een paar woordjes op en kan het verhaal er omheen wel bedenken. “Mensen kunnen
een hart hebben wat zo verhard is. Jezus geeft je een nieuw hart, een zacht hart. Hij geeft
nieuw leven”.

 

Emma en Thomas hebben een geweldige tijd hier. Emma heeft twee nieuwe
hartsvriendinnen (Naomi en Elizabeth). Naomi is de dochter van Kyrk en Deborah en
Elizabeth is de dochter van Chris en Kelli. Ze lopen de hele dag arm in arm en knuffelen
wat af ondanks het feit dat ze elkaar absoluut niet verstaan. Emma blijft maar Nederlands
praten en fluistert constant dingetjes naar Naomi en Elizabeth. Echt heel grappig.
Ik zie Naomi telkens naar me kijken want ze snapt er niets van. Als ik Emma vraag wat ze
zegt (zodat ik het kan vertalen) zegt ze: “ik zeg niets” en vervolgens fluistert ze het nog een
keer in het oor van Naomi.

 

bhm haiti reisbhm haiti reis

 

’s Avonds hebben we een avond met alle mensen van BHM. Met Kyrk hebben we een
gesprek over de besteding van het geld van BHM Nederland en spreken een aantal
“projecten” door.

Aankomende week gaan we een aantal projecten bezoeken.

 

bhm haiti reis

 

zondag 4 april Pasen

Vanmorgen begon de kerkdienst al om 7 uur ’s morgens. De kerk zat helemaal vol. Wat
een aanbidding! Staan we in Nederland nog redelijk stijfjes in de kerkbanken, hier wordt
er luidkeels gezongen, gedanst, geklapt…. zelfs wij nuchtere Nederlanders zijn hier voor
te porren en doen enthousiast mee. Schudden met de heupen, de armen de lucht in en
swingen maar.

 

paasviering bhm haïtipaasviering bhm haïti

 

De preek wordt zoals gebruikelijk met veel passie gebracht, de pastoor “schreeuwt” het
uit. Geweldig! De dienst duurde 3,5 (!) uur….. een hele zit….

Na de dienst zien we Wallace en Eleanor Turnbell, de oprichters van de Missiepost BHM,
die inmiddels op zeer hoge leeftijd zijn. Ze zijn voor 5 weken in Haïti.

 

Ook zie ik Johnny bij de kerk staan (Ik noem hem Johnny, zijn echte naam is anders,
maar ik weet niet precies hoe je het schrijft; het klinkt als Johnny).

 

johnny bhm haïti Johnny

 

Johnny is een jongentje die tijdens de aardbeving onder het puin terecht is gekomen en
zijn arm en been heeft gebroken. Pas na een week is hij in het ziekenhuis op de
missiepost gekomen. Zijn vader is in december overleden. Zijn moeder heeft een lange
reis moeten maken om Johnny naar het ziekenhuis te brengen. En dat terwijl ze zelf erg
ziek is. Ze dacht dat ze een infectie had, maar na wat onderzoeken blijkt ze borstkanker te
hebben waar ze al 2,5 jaar mee rond loopt. Ze was wel eens naar een dokter geweest in
de omgeving waar ze woont, maar ze hebben nooit kunnen vaststellen wat er mis was.
Ze is de doktoren van het ziekenhuis van de Missiepost heel erg dankbaar. Ze is zo blij
om te weten dat ze over een paar maanden gaat overlijden, aangezien ze nu alles voor
haar kinderen kan regelen voor als ze er straks niet meer is.

 

johnny's moeder bhm haïti Johnny's moeder

 

Ze zit niet bij de pakken neer; integendeel: ze loopt lachend rond, drukt de rolstoel waar
Johnny in zit de steile heuvel van de missiepost op en dat terwijl ze zo ziek is. Ze is nog
maar heel erg dun, en toch doorzetten…
Elke dag dankt ze de verpleging die haar verzorgen. Als Johnny weer een beetje kan lopen,
mogen ze naar huis toe waar ze zal sterven. Indrukwekkend….

Inmiddels is Dick Dijk, een vriend van ons uit Nederland, die voor 3 maanden in Haïti is
en voor een Haïtiaanse coöperatie `Fonkoze` werkt, op de missiepost aangekomen
samen met zijn tolk/kennis Samuel. In ons huisje drinken we een bakje koffie en praten
wat bij. Daarna hebben we met z´n allen een paasviering en lunch.
We hebben een gezellige tijd.

 

koffie met dick bhm haïti koffie met Dick

 

paaslunch bhm haïtipaaslunch bhm haïti


Maandag 5 april Water
Vandaag hebben we wat plannen gemaakt voor de komende dagen.
Deborah heeft ons gevraagd of we de komende dagen met een tolk op pad willen, om
met lokale mensen te gaan praten en verhalen te verzamelen. Dit is nodig voor de
nieuwsbrief die binnenkort gemaakt wordt voor BHM America en voor de website van
BHM Nederland.
Eén van de medewerkers van de missiepost is overleden tijdens de aardbeving. We
gaan onder andere met de vrouw van deze overleden man praten en haar verhaal horen.
Zal vast indrukwekkend worden.

Morgen hebben we ook een afspraak met Annet Nellen. Zij is verpleegster en komt uit
Friesland. Korte tijd na de aardbeving is zij voor een jaar naar Haïti vertrokken. Zij werkte
als verpleegkundige in het ziekenhuis in Sneek en toevallig was zij onze verpleegkundige.
Leuk om elkaar zo hier te ontmoeten.

Om 17.00 uur constateren we dat het water op is. Er komt niets meer uit de kraan.
Dan sta je weer even stil bij dingen die in Nederland zo normaal zijn.
Deborah geeft aan dat het nog nooit zo droog is geweest.
Het enige wat we kunnen doen is bidden voor regen.

 

Woensdag 7 april
Gisteren heeft Gerben wederom 4 tenten opgezet bij de school in Fermathe. Hoewel
de scholen afgelopen maandag zijn begonnen, zijn er nog niet veel kinderen op school.
De angst zit er in. Vele durven niet naar school te komen, zijn bang voor nog een
aardbeving. Hoewel veel schoolgebouwen er op het eerste oog goed en betrouwbaar uit
zien, is de werkelijkheid anders. Door de vele scheuren is de constructie van de scholen
niet meer veilig.

Ik (Marjon) heb gisteren met Chris (één van de missionarissen), Michael (een vrijwilliger
uit Amerika) en Mark (van Samaritan Purse Canada) gebrainstormd over een promotie-
film die we gaan maken van de Baptist Haiti Mission.

’s Middags hebben we een werkbespreking met Kyrk gehad waarin we de planning voor
de komende week hebben doorgenomen.

Om 3 uur kregen we bezoek van de twee Nederlandse verpleegsters die voor Woord en
Daad/ZOA werken: Annet en Karin. Annet komt uit IJlst en heeft tijdens mijn
zwangerschap verschillende controles gedaan. Zij coördineert namens Woord en Daad
(Parool et Action) het medische stuk.

 

bhm haiti reis annet en karin


Karin ziet mijn World Servants rugzak en vertelt dat haar dochter ook al verschillende
keren met World Servants is meegeweest (de wereld is klein).
Adele en Len Lieb (2 missionarissen) geven ons een rondleiding door het ziekenhuis.

 

bhm haiti reis ziekenhuisbhm haiti reis ziekenhuisbhm haiti reis ziekenhuis


We ontmoeten verschillende patiënten. Om 5 uur vertrekken ze weer met hun auto,
verkleed als non. Dit doen ze voor de veiligheid.

 

bhm haiti reis annet en karin

Vandaag ben ik met mensen van de Billy Graham organisatie en Holgen (de vertaler)
mee geweest naar een training voor lokale pastoors en leraren over hoe ze moeten
omgaan met de situatie na de aardbeving.
Eerst was er een plenaire sessie en daarna gingen we in groepjes uiteen en was er de
gelegenheid om de persoonlijke verhalen te horen. Het is zo interessant om te
ontdekken hoe zij omgaan met deze situatie en hoe wij hier tegen aan kijken.

 

bhm haiti reis trainingbhm haiti reis training

 

Als wij ons huis verliezen, zijn we waarschijnlijk verdrietig en misschien wel boos en
bang. Deze mensen zijn zo positief en klampen zich niet vast aan materiële dingen.
Toen ik vertelde dat ik zo verdrietig was toen ik hoorde over deze aardbeving, zei iemand
tegen mij: “waarom was je verdrietig?. Ik was niet verdrietig (terwijl hij zijn huis was
verloren), ik heb geen reden om verdrietig te zijn. Mijn familie leeft nog, dus waarom zou
ik verdrietig zijn”.
Dat zet je wel weer even met beide benen op de grond…. We hebben met elkaar
gebeden. Het was een mooie ochtend en middag.

 

bhm haiti reis training


’s Middags heb ik weer met een kleine groep gebrainstormd over de promotiefilm. Ik had
de avond daarvoor een script uitgewerkt die we verder besproken hebben. We zijn er nu
klaar voor om te filmen en te gaan interviewen. Morgen gaan we naar Calabasse om
een aantal mensen te interviewen en ons sponsorkindje te bezoeken. We proberen de
komende week verschillende sponsorkinderen van Nederlandse sponsors te bezoeken.
We kopen voor elk gezin een voedselpakket van $20,-.

 

bhm haiti reis holgen


Gisteravond rond 11 uur is er weer een naschok geweest. Wij hebben hier eigenlijk
doorheen geslapen, maar Mark (van de Billy Graham organistie) lag te trillen in zijn bed.

Oh ja, vannacht begon het ook in één keer heel hard te regenen. We hebben dus weer
even water!


Op de weblog van Kyrk en Deborah (www.ourlifeinhaiti.blogspot.com) kun je ook lezen
over de activiteiten die vanuit de Missiepost plaatsvinden. Ik schrijf hier regelmatig
teksten voor.
Ik ga nu nog even een verslag uitwerken voor de weblog van Kyrk en Deborah en daarna
weer lekker slapen. Tot morgen!

 

Donderdag 8 april
Vannacht om 1.30 uur waren er wederom lichte naschokken gedurende een paar
seconden. Om 6.30 uur stonden we op aangezien we om 8.30 uur zouden vertrekken.

Het was vandaag een dag vol indrukken en emoties. Een dag die ik niet had willen
missen. Rond 9 uur vertrokken we samen met Emma en Thomas naar een plaats
genaamd Calabasse. We brachten een bezoek aan mevrouw Rogene.

Haar man Rogene die al 25 jaar als chauffeur voor de missiepost werkte, is tijdens de
aardbeving overleden. Ik heb mevrouw Rogene geïnterviewd over deze fatale dag en de
situatie nu.

 

bhm haiti reis interview

 

Ze heeft drie kinderen: Regine (14 jaar), Sadrac (10 jaar) en Jephte Kenny (11 jaar).
Op 12 januari om 16.00 uur ’s middags ging Rogene naar Petionville, waar hij een
huis had die op dat moment door twee vaklieden werd opgeknapt. Het was de
bedoeling om dit huis te gaan verhuren.


Hij ging naar Petionville (3 kwartier rijden) om de twee vaklieden op te halen en weer
naar Fermathe te brengen. Rond 4.45 uur kwam hij aan in Petionville. Hij ging het huis
binnen en toen rond 5 uur de aardbeving plaatsvond, stortte het huis in en kwam hij
onder het puin terecht. Eén van de vaklieden wist te ontsnappen.


Ondertussen was mevrouw Rogene samen met haar kinderen thuis. Tijdens de
aardbeving begon haar hele huis te trillen en ze rende met haar kinderen naar buiten
waar ze meteen God prijsde en dankte dat ze nog leefden. Meteen kwam echter het
besef dat haar man in Petionville was. Ze liet de kinderen achter en vertrok halsoverkop
naar Petionville om haar man te gaan zoeken.

Met een aantal vrienden/familie probeerden ze hem te vinden, maar dat lukte in eerste
instantie niet. Rond 11 uur ‘s avonds zeiden vrienden tegen haar dat ze naar huis moest
gaan. Zij gingen door met zoeken. Om 3 uur ’s nachts kreeg mevrouw Rogene het
bericht dat het lichaam onder het puin was gevonden.
Zijn lichaam werd naar Calabasse gebracht. Terwijl ze dit vertelt, begint ze te huilen.
Haar kinderen staren voor zich uit.
Ik sla mijn arm om haar heen en probeer haar te troosten. Ze hebben een groot verdriet
en zijn bang om in hun huis te slapen. Tot een aantal dagen geleden sliepen ze nog
buiten. Het huis heeft verschillende scheuren en ze zijn bang voor nog een aardbeving.

Ik vraag mevrouw Rogene of ik voor haar mag bidden. Dat wil ze graag. Ik vraag om
troost en kracht voor dit gezin. Na ons gesprek vraagt mevrouw Rogene of ik nog foto’s
wil zien van haar man. Ze gaat naar binnen en komt met een stapeltje foto’s buiten.  
Ik verwacht “normale” foto’s te zien, maar het blijken foto’s te zijn van het lichaam van
Rogene. Een lichaam, helemaal wit van het stof en puin, zwaar verwond, een verminkt
gezicht, bloed…. heftig…..
Ik moet even slikken als ik de foto’s zie, die helemaal niets verhullen, maar een keiharde
werkelijkheid zijn.

Na dit indrukwekkende gesprek, gaan we verder. We komen bij de school in Calabasse,
op zoek naar ons sponsorkindje Therlande. Het lijkt erop dat ze er niet is.
De kinderen van de kleuterklas zingen een paar liedjes voor ons. Daarna gaan we de
auto weer in, op weg naar het huis van Therlande.

 

bhm haiti reis school Therlande


Opeens gaat de deur van de auto open en stapt er een meisje in…. het is Therlande.
We zijn verbaasd. Ze kijkt ons aan en geeft ons een grote glimlach. Ze herkent ons van
ons bezoek van vorig jaar. Ik pak haar handje en ze geeft er een kus op. We rijden met
de auto naar haar huis. Het laatste stuk moeten we lopen.

 

bhm haiti reis Therlande

Therlande (7 jaar) is erg behulpzaam naar Thomas en Emma toe. De kids zijn het niet
gewend om op steile hellingen te lopen, maar Therlande loodst hen er doorheen.
Onderweg komen we haar vader tegen (28 jaar). We geven hem het voedselpakket dat
we hebben meegenomen. We komen op de plek waar hun huisje stond……
het was er niet meer. Compleet verwoest.
Van wat zeil en golfplaten hebben ze een “nieuw” klein huisje gemaakt. Er staat één
eenpersoonsbed in waar ze met z’n vijven in slapen. Als ik hen vraag of het huisje droog
blijft als het regent, zegt de moeder van Therlande lachend “nee”. Wetende dat het nu al
weer twee nachten regent, is confronterend.
Ze zeggen zo ontzettend blij te zijn met ons bezoek. De glimlach is niet van hun gezicht te
halen. We nemen afscheid met een dikke knuffel en kus.

 

bhm haiti reis Therlande

We rijden 3 kwartier verder naar Grande Savanne naar het huis van een ander
sponsorkind van Nederlandse sponsors. We maken een foto en praten met de mensen
daar. Ook zij geven aan nog steeds buiten te slapen. Hun huis staat nog overeind, maar
heeft verschillende scheuren waardoor ze niet meer binnen durven te slapen.

 

bhm haiti reis sponsorkindbhm haiti reis sponsorkind


Ik constateer dat we nu dichtbij het huis(je) zijn die de World Servants groep, waar ik ook
deel van uitmaakte, in oktober 2008 heeft gebouwd.
De bewoner, meneer Charles, had in juni 2008 zijn vrouw verloren. In augustus 2008
verloor hij zijn huis door de orkanen die toen over het land raasde. Hij bleef met 4
kinderen achter.

 

bhm haiti reis huisjebhm haiti reis golfplaten

 

Het huis dat we in oktober 2008 gebouwd hadden, stond nog fier
overeind. Er was geen enkele scheur te bekennen. Alle huisjes daaromheen stonden
er niet meer. Er lag alleen nog een stapel stenen.

Ze hadden van plastic en golfplaten nieuwe huisjes gemaakt. Meneer Charles herkende
me nog en ontving ons met open armen. In zijn huis hing een foto van de World
Servants groep waar ik dus ook opstond.
Na dit bezoek keerden we terug naar de Missiepost. Wat een dag…….


bhm haiti reis huisje


Het is nu 22.30 uur. Ik ga nu alle verhalen van vandaag uitwerken voor de nieuwsbrief van
BHM America. Alvast welterusten!

 

Vrijdag 9 april
Vandaag ben ik samen met Kyrk op pad geweest. Allereerst hebben we alle
6 woningen bezocht die World Servants in 2008 heeft gebouwd.

 

bhm haiti reis kyrkbhm haiti reis huis world servants

 

Mooi om te constateren dat alle woningen nog helemaal intact zijn en bijzonder om
alle bewoners weer te ontmoeten. De bewoner van het laatste huisje dat we
bezochten was een man van 71 jaar. Hij woonde samen met zijn zoontje van
4 jaar. Zijn vrouw is afgelopen oktober overleden. Zijn dochtertje woont nu
bij zijn broer.

 

bhm haiti reis world servants


Daarna hebben we een bezoek gebracht aan een familie met 12 kinderen die
hun huis door de aardbeving zijn kwijtgeraakt. Eén van de kinderen wordt
door een Nederlandse sponsor financieel ondersteund.

 

bhm haiti reis familie 12 kids


Onderweg zien we vele huizen die compleet zijn ingestort. De gebouwen die
nog wel overeind staan vertonen veel scheuren. Wat telkens heel duidelijk naar
voren komt is de angst die mensen hebben. Bang voor nog meer verwoesting.

 

bhm haiti reis huizen onderwegbhm haiti reis huis=zen onderwegbhm haiti reis huizen onderweg


Ons laatste bezoek was aan mevrouw Ivos Bernard. Ze is 40 jaar oud en woont
in Sarthe (ongevee 15 minuten vanaf de missiepost). Ze heeft 4 kinderen,
2 zoons en 2 dochters van 12, 10, 8 en 7 maanden oud. Hun namen zijn
Chelo, Baghle Tilise, Alexandra ans Asher. Ze gaan naar de Christian Church
of International Outreach Mission.

 

In augustus 2008 is, door de orkanen die toen over het land raasden, het dak van
haar woning afgewaaid. BHM heeft er destijds voor gezorgd dat ze weer een
nieuw dak kreeg. De aardbeving van 12 januari heeft haar hele huis verwoest.
Er is niets meer van over. Tijdens de aardbeving was Ivos buiten, vlakbij haar
huis. Ze had net haar jongste kind naar bed gebracht. Ivos zag de voorkant van
haar huis instorten en rende weg. Toen realiseerde ze zich dat haar dochtertje
nog in het huis was.

 

bhm haiti reis ivos bernardbhm haiti reis ivos bernard

 

Ze rende terug en vond haar baby zonder een enkele verwonding terug in het puin.
Haar hele huis was ingestort, maar God redde haar baby, aldus Ivos. Er lagen
grote stenen naast haar hoofd, maar niets heeft haar geraakt. Ze prijst God voor
dit grote wonder. Als ik haar vraag of ze ook een man heeft, antwoord ze dat hij
tijdens de aardbeving aan het werk was in Port au Prince en dat hij is omgekomen..
Ivos leeft nu in een klein huisje gemaakt van golfplaten en plastic.
Maar er is hoop. BHM is inmiddels gestart met het bouwen van een nieuw huis
voor Ivos en haar kinderen. Ivos vraagt om gebed dat God haar blijft beschermen
en wil helpen om haar een beter persoon te maken.

 

bhm haiti reis kids

Zaterdag 10 april
Vandaag hebben we een rustige dag gehad. Vanmorgen was ik uitgenodigd om
bij een hele goede vriend thuis op bezoek te komen. We hebben uitgebreid kunnen
bijpraten, er werd voor me gekookt en zijn neef kocht van zijn laatste geld een flesje
drinken speciaal voor mij. We hadden een hele goede tijd.

Daarna heb ik nog wat artikelen uitgewerkt voor de nieuwsbrief van BHM.

Vanavond hebben we een gezellige avond gehad bij één van de
missionarissen. En nu weer lekker slapen…

 

Zondag 11 april
BHM heeft 3 uren vanaf de missiepost een eigen strand met strandhuis waar
gedurende het jaar verschillende jeugdkampen worden gehouden. De
afgelopen dagen verbleven de mensen van de Billy Graham Rapid Response
team in dit strandhuis aangezien ze trainingen gaven in de omgeving over
hoe om te gaan met leed, angst en verdriet. In totaal hebben ze 5 trainingen
gegeven aan in totaal 350 pastoors en leraren. Vanuit de missiepost
begeleidde Chris Lieb de trainingen. Vandaag ging zijn vrouw Kelli, hun 5
kinderen en de ouders van Chris naar het strandhuis om lekker een dagje te
ontspannen en om Chris op te zoeken die dus al een paar dagen van huis was.


Kelli stelde ons voor om mee te gaan. Het zou wel een beetje proppen worden
in de auto, maar dat moest toch te doen zijn. Emma en Thomas hadden er
erg veel zin in, dus we besloten om te gaan.

 

bhm haiti reis naar strand


Kelli, Brianne en ik voorin. Op de achterbank Gerben, Adele, Len, Christopher
en Emma en achterin de kofferbak samen met alle bagage en boodschappen
Thomas, Elizabeth, Abegail en Hannah. Haïti…. geen regels….
Het was behoorlijk afzien, vooral aangezien we een groot stuk door Port au
Prince moesten waar geen zuchtje wind was. Stikheet, geen air-conditioning
en dan met 12 mensen in één auto. Maar na 3 uren rijden werden we beloond
door een heerlijke verfrissing van de oceaan.
De kinderen hebben de hele tijd gezwommen.

 

bhm haiti reis strandbhm haiti reis strand

 

Na een nachtje slapen in het beachhouse konden we op maandagochtend
ook nog even genieten van de oceaan. Rond de middag vertrokken we naar
een kerk in de buurt waar de laatste Billy Graham training werd gegeven.


Na afloop vertrokken we met z’n allen weer richting de missiepost. We reden
weer door het bloedhete Port au Prince. Ongelooflijk, de vernieling die we daar
aantroffen (zie foto’s).

 

bhm haiti reis vernielingbhm haiti reis vernieling

 

bhm haiti reis vernielingbhm haiti reis vernieling

 

bhm haiti reis vernielingbhm haiti reis vernieling

 

bhm haiti reis vernielingbhm haiti reis vernieling

 

We zagen ook vele tentenkampen.

 

bhm haiti reis tentenkamp

 

In Port au Prince en Petionville stonden we in een lange file. Wat een hitte.
De kids die achter in de kofferbak zaten, zwaaiden af en toe naar de mensen
die achter ons op een motor of auto zaten. Op een geven moment zag ik een
motorrijder die achter ons reed naar Thomas terugzwaaien. Vervolgens kwam
hij naast ons rijden en zei (we hadden alle ramen open): “Welcome in Haiti,
Thanks for being here”. Dat was toch wel erg mooi!


Even later (we stonden nog steeds stil) kwamen er jongens van een jaar of 12
om onze auto heen staan en begonnen deze met een doek te poetsen (dit
gebeurt heel vaak zonder dat je er om vraagt). Ze hopen natuurlijk op geld.
Kelli maakte duidelijk dat we hier niet om gevraagd hadden. De jongens zagen
op ons dashboard een pak met wat crackertjes liggen. Ze wezen naar hun buik
en mond. We gaven ze een pakje crackers en daarmee was het klaar.
Vanuit een tap tap (dit zijn taxi’s/bussen die erg veel als transportmiddel in Haïti
worden gebruikt) die voor ons reed kwam ook een jongen (die dit allemaal zag)
naar onze auto en wilde ook een pakje crackers. We gaven dit aan hem en hij
stapte meteen weer de tap tap in en begon te eten.
Tip: leg geen eten op je dashboard neer ;-)

 

bhm haiti reis we need help


Even verderop zagen we ineens een vrouw, helemaal naakt, door de straten van
Port au Prince lopen. Ze liep langs onze auto en liep stoïcijns door de straten.
Getraumatiseerd of (volgens Kelli) door de duivel bezeten. Een makkelijk
slachtoffer voor verkrachting. Heel bizar. Het maakte best indruk. Dit is toch wel
erg mensonterend. Geen greintje waardigheid meer te bekennen.
En niemand die wat doet…

 

Woensdag en donderdag gaat Gerben met Kyrk en nog 3 anderen voor 2 dagen
naar het Noorden van Haïti (naar het plaatsje Atrel). Ik blijf met de kinderen op
de missiepost, en ga hier nog wat dingen regelen.
Mijn to-do lijstje wordt kleiner, alhoewel er ook steeds weer dingen bij komen.
Maar daarvoor zijn we hier natuurlijk!

 

Zondag 18 april
Het is even stil geweest….

Vanmorgen hadden we eerst om 8.30 uur bijbelstudie en daarna zijn we naar
de kerk geweest. Met een vertaler aan onze zijde konden we de 2,5 uur durende
dienst goed volgen. Na de kerk hebben we pannenkoeken gebakken voor een
aantal mensen hier (speciaal meegenomen uit Nederland).

Tevens hebben we vandaag afscheid genomen van het medische team (uit
Amerika). Volgende week komt er weer een nieuw team.

 

bhm haïti reis medical team

Gerben is afgelopen woensdag en donderdag naar Atrel geweest met Kyrk,
Gerben, Michael en Sietze. Ze hebben o.a. het World Servants project van 2009
bezocht. Het was ongeveer 7 uren rijden.

 

bhm haïti reis atrel

bhm haïti reis atrel

bhm haïti reis atrel

Ik ben (naast het oppassen op de kinderen) verder bezig geweest met de
promotiefilm van BHM.

Gisterochtend hebben we eerst opnames gemaakt van een lokaal koor dat
het Amerikaanse volkslied zong. Dit filmpje wordt op Youtube gezet om de
giftgevers uit Amerika te bedanken.

 

bhm haïti reis koor

 

Daarna zijn we bij een goede vriend op bezoek geweest in Petionville.
We wilden eigenlijk niet met de taptap gaan aangezien deze altijd super vol
zitten en je echt moet vechten om een plaats. Daarnaast speelt veiligheid
natuurlijk ook mee.
Aangezien er momenteel echt een probleem is met de benzine-voorraad in
Haïti (de overheid heeft te laat bezine besteld), was het lastig om ergens
vervoer te regelen. We wilden de missiepost niet vragen voor vervoer naar
Petionville aangezien we niet voor een privé-bezoek een beslag wilden doen
op één van de auto’s en de benzine. Via wat lokale contacten hebben we
uiteindelijk een auto kunnen regelen.

 

bhm haïti reis vriend

Aankomende week heb ik nog verschillende interviews en vergaderingen met
mensen hier op de missiepost. Daarnaast staan er nog wat andere dingen
op het programma:

Maandag:
* Interview met Dokter Bernard van het Missie hospital
* Bezoek aan 7 sponsorkinderen van Nederlandse sponsors
* Gesprek met Pastor Baker over de besteding van het geld van BHM Nederland.
Tevens wil hij dan een project aan ons overdragen die we de komende dagen
nog hopen af te ronden (namelijk het structureren van alle uitgaven en aanvragen
die de afgelopen maanden gedaan zijn c.q. binnengekomen zijn).

Dinsdag:
* Interview met Elsa, Kyrk, Chris en Pastoor Enrice
* ’s middags ga ik met medewerkers van de Billy Graham Organisatie naar één
van de tentenkampen. We gaan daar de mensen bezoeken en Bijbelstudie doen.
* ’s avonds vieren we Kelli’s verjaardag

 

bhm haiti reis kids


Nog genoeg drukte dus gedurende de laatste dagen dat we hier zijn.
Eigenlijk zijn we nog lang niet klaar. Ik krijg steeds meer vragen en verzoeken
voor allerlei dingen waar ik zeker raad mee zou weten en waar ze ons graag
voor willen inzetten.

 

Vrijdag 23 april: Weer thuis

Afgelopen dinsdag ben ik samen met mensen van de Billy Graham organisatie
naar één van de tentcities geweest. We hebben daar bijbelstudie gegeven, een
kinderprogramma gedaan en door de tenten gelopen om vrouwen op te zoeken
en samen met hen te bidden.
Wat speciaal om zo dicht bij de mensen te staan.

 

bhm haïti reis tentenkampbhm haïti reis tentenkamp

 

Woensdag hebben Kyrk en Deborah een dochter gekregen. Haar naam is Anna.

 

bhm haïti reis anna

 

Donderdag om 11.00 uur vertrokken we vanaf de missiepost richting het vliegveld.
Het afscheid was moeilijk.

 

bhm haïti terugreis vliegtuig

 

Na een hele goede reis, zijn we vandaag om 14.00 uur weer thuis gekomen.
En nu weer acclimatiseren.... Het zal wennen zijn.
We kijken terug op een zeer gezegende tijd. We zijn erg dankbaar.
Iedereen bedankt voor het medeleven en alle kaartjes en emails die we ontvangen
hebben.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

baptist haiti mission amerika

 

 

donatie bhm

 

bhm haïti nieuwsbrief

 

blog bhm kyrk en deborah baker